Po 9 latach polska załoga znów wygrywa w Mikołajkach. 78. Rajd Polski zakończył się triumfem Mikołaja Marczyka i Szymona Gospodarczyka, którzy zachowali 10 sekund przewagi nad Tomem Krisenssonem i Andreasem Johanssonem. Podium uzupełnili Estończycy Ken Torn i Kauri Pannas. Na ostatnim odcinku specjalnym przebita opona w rajdówce Adriana Chwietczuka pozbawiła go szans na szóste miejsce w klasyfikacji generalnej. Ostatecznie wywalczył je Grzegorz Grzyb. Ostatnim polskim triumfatorem tej imprezy był w 2013 r. Kajetan Kajetanowicz. Aby odświeżyć stronę wciśnij F5przeciągnij ją w dół lub włącz automatyczne odświeżanie : O godz. 20 Mikołaj Marczyk i Szymon Gospodarczyk byli gośćmi RMF FM. Rozmowę z triumfatorami Rajdu Polski poprowadził nasz dziennikarz Patryk Serwański. Możecie ją obejrzeć poniżej. Polecamy podsumowanie dzisiejszych zmagań na Rajdzie Polski autorstwa naszego wysłannika Patryka Serwańskiego. Już pierwszy poranny odcinek (Mikołajki MAX) pokazał, że Mikołaj Marczyk i Szymon Gospodarczyk zgodnie z zapowiedziami nie będą kalkulować. Zanotowali najlepszy czas przejazdu do spółki z Hiszpanem Efrenem Llareną i powiększyli przewagę nad drugim w klasyfikacji generalnej Tomem Kristenssonem do ponad 22 sekund. Odcinek "Świętajno" odwrócił sytuację, bo to Szwed był szybszy od Marczyka o 3,5 sekundy. Na gorąco na mecie OS-u Miko zapewniał jednak, że jedzie dobrym, zadowalającym tempem, ale nie najlepiej wybrał opony. Dobrą jazdę od rana kontynuował za to młody Węgier Miklos Csomos, który po 4. miejscu na Mikołajki MAX zanotował drugi rezultat na Świętajnie i piął się w górę klasyfikacji generalnej. Poranną pętlę zakończy OS "Miłki", który w wielu miejscach został zalany po czwartkowej ulewie. Przez kilkadziesiąt godzin sytuacja jednak znacząco się poprawiła. Na trasie odcinka tempem zaimponował Vaidotas Żala. Litwin, który wczoraj nie ukończył wszystkich OS-ów, wrócił do rywalizacji, choć bez szans na wysokie miejsce. Z kolei Kristensson odrobił 4,3 sekundy do Marczyka, który zanotował 7. rezultat. Dystans do podium stracił za to Llarena, który miał problemy z silnikiem w swojej rajdówce i zanotował czas słabszy także od Marczyka. Ciekawą walkę o miejsca 7-8 od rana toczyli także Adrian Chwietczuk i Grzegorz Grzyb. Różnica pomiędzy nimi wahała się na poziomie kilku sekund. Po szybkiej przerwie na serwis załogi wyruszyły na decydujące odcinki specjalne. Drugi przejazd odcinka Mikołajki MAX przyniósł niestety problemy załogi Marczyk/Gospodarczyk. W ich samochodzie zapchała się chłodnica. Tuż za metą odcinka panowie nerwowo walczyli o to, by ją udrożnić i wyrzucić zalegającą tam ziemię. Spod maski unosiła się para. Co prawda na OS-ie Polacy mieli czas lepszy od najgroźniejszego rywala - Kristenssona, ale pod znakiem zapytania stanęła ich skuteczna jazda na ostatnich próbach imprezy. Kłopotów nie ustrzegł się także Szwed, który również na mecie tego odcinka walczył z uszkodzeniami samochodu. Do mety odcinka nie dojechał Węgier Csomos, który wcześniej zajmował bardzo dobre 5. miejsce. Drugi przejazd odcinka Świętajno zakończył się zwycięstwem Kena Torna, który skutecznie walczył o trzecie miejsce klasyfikacji generalnej. Estończyk wygrał pierwszy OS w rajdzie, ale najważniejsze, że znów świetnie pojechał Kristensson. Szwed z drugim czasem i co kluczowe - nadrobił 7 sekund nad Marczykiem, który w rozmowie z telewizją ERC na mecie odcinka zapewnił, że kontroluje sytuację. Za to różnica pomiędzy Chwietczukiem i Grzybem, którzy walczyli o szóste miejsce w rajdzie wynosiła w klasyfikacji generalnej tylko nieco ponad 2 sekundy. O wszystkim decydowała druga wizyta na odcinku "Miłki". Zanim poznaliśmy wynik kluczowej dla losów zwycięstwa walki Marczyka z Kristenssonem dowiedzieliśmy jak będą wyglądać niższe lokaty w czołowej dziesiątce. Pecha miał Chwietczuk, który bardzo szybko złapał kapcia i poniósł duże straty. To przełożyło się na spadek w klasyfikacji generalnej poza czołową"10". Ostatecznie więc 6. miejsce w rajdzie zajął Grzegorz Grzyb. Ostatnie kilometry rajdu to także ciekawa walka o 4. pozycję. Llarena obronił się przed Tempestinim. Trzecią lokatę utrzymał Torn. Trzeba było jeszcze czekać na Kristenssona i Marczyka. Tu jednak emocji nie było. Marczyk jechał dobrym tempem i nie dał sobie odebrać przewagi. Najlepszy rezultat na odcinku zamykającym 78. Rajd Polski zanotował Żala. 1. Mikołaj Marczyk/Szymon Gospodarczyk - 2. Tom Kristensson/Andreas Johansson + 10,0 sek 3. Ken Torn/Kauri Pannas +18,1 4. Efren Llarena/Sara Fernandez +34,7 5. Simone Tempestini/Sergiu Itu +35,9 6. Grzegorz Grzyb/Adam Binięda +1:48,0 7. Filip Mares/Radovan Bucha +1:50,3 8. Alberto Battistolli/Simone Scattolin +1:53,2 9. Javier Pardo/Adrian Perez +2:38,4 10. Norbert Herczig/Igor Bacigal +2:51,3 6 - Mikołaj Marczyk/Szymon Gospodarczyk 3 - Nil Solans/Marc Marti 2 - Tom Kristensson/Andreas Johansson, Vaidotas Żala/Ilka Minor 1 -Ken Torn/Kauri Pannas Jak wygląda czołówka Rajdu Polski? Na pierwszym miejscu - Mikołaj Marczyk. Drugie miejsce ze stratą 10 s wywalczył Szwed Tom Kristensson (Hyundai I20 Rally2), a trzecie Estończyk Ken Torn (Ford Fiesta Rally2) - strata 18,1 s. Na czwartej pozycji rajd ukończył lider mistrzostw Europy po trzech rundach Hiszpan Efren Llarena (Skoda Fabia Rally2 Evo), który był wolniejszy od Marczyka o 34,7 Mikołaj Marczyk i Szymon Gospodarczyk triumfują! Czołówka 78. Rajdu Polki pokonała drugi przejazd odcinka "Świętajno" - to 13, przedostatni odcinek specjalny tej imprezy. W klasyfikacji generalnej 10,5 sekundy przewagi nad Tomem Kristenssonem mają Mikołaj Marczyk i Szymon Gospodarczyk. Wyniki dwunastego odcinka. Kłopoty załogi Mikołaj Marczyk/Szymon Gospodarczyk na trasie 78. Rajdu Polski. Na mecie 12 odcinka specjalnego trzeba było udrożnić zapchaną chłodnicę. Do układu chłodzenia dostała się ziemia. Z maski rajdówki unosiła się para. Po kilku minutach Marczyk i Gospodarczyk ruszyli na start odcinka Świętajno. Tam rywalizacja rozpocznie się za kilka minut. Po pierwszej pętli ostatniego dnia Rajdu Polski nasz dziennikarz Patryk Serwański rozmawiał z Miko Marczykiem, Grzegorzem Grzybem i Adrianem Chwietczukiem. Zobaczcie, jak sportowcy oceniali swoją jazdę. Mikołaj Marczyk (Skoda Fabia Rally2 Evo) jest nadal liderem Rajdu Polski, czwartej rundy mistrzostw Europy, po przejechaniu trzech porannych niedzielnych odcinków specjalnych. Do zakończenia zostały jeszcze trzy próby sportowe. Polak o 16,1 s wyprzedza Szweda Toma Kristennsona (Hyundai I20 Rally2), a trzeci Estończyk Ken Torn (Ford Fiesta Rally2) traci do lidera 27,4 s. Na czwartej pozycji ze stratą 33,8 s do Marczyka plasuje się lider mistrzostw Europy po trzech rundach Hiszpan Efren Llarena (Skoda Fabia Rally2 Evo). Ostatni poranny odcinek był zdradliwy, gdyż podczas zapoznania wyglądał zupełnie inaczej. Nie był to perfekcyjny przejazd, ale oczywiście staram się jechać jak najlepiej, bez popełniania błędów - powiedział Marczyk na mecie odcinka Miłki 1 (11,2 km), na którym uzyskał ósmy czas. Start do ostatniego niedzielnego odcinka specjalnego Miłki 2 zaplanowano na godz. 16:08. Będzie to Power Stage, na którym można będzie zdobywać dodatkowe punkty do klasyfikacji generalnej ME. Czas na aleję serwisową. Trzy poranne odcinki specjalne już za uczestnikami 78. Rajdu Polski. Z przewagi Miko Marczyka i Szymona Gospodarczyka, która wynosiła dziś 22 sekundy, zostało 16 sekund. To wciąż sporo, ale drugi w klasyfikacji generalnej Tom Kristensson naciska na polską załogę. Pytanie czy taka spokojniejsza jazda Miko Marczyka to jest kwestia taktyki czy może są to jednak problemy z oponami - zastanawia się dziennikarz z redakcji sportowej RMF FM Patryk Serwański. W czołowej dziesiątce rajdu cały czas utrzymują się Adrian Chwietczuk i Grzegorz Grzyb. Wyniki jedenastego odcinka specjalnego. Wyniki po dziesiątym odcinku. Są już czasy po dziewiątym odcinku specjalnym - Mikołajki MAX. Miko Marczyk uzyskał najlepszy czas ex-aequo z Efrenem Llareną. Plan ostatniego dnia Rajdu Polski. Już o 8:20 zaplanowano pierwszy przejazd odcinka Mikołajki MAX. Następnie kierowcy pokonają odcinki Świętajno i Miłki, by po godz. 11 zameldować się po raz ostatni podczas rajdu w strefie serwisowej. Po południu dokończenie imprezy i przejazd trzech ostatnich odcinków - przy czym drugi przejazd OS-u Miłki będzie power stagem. Ceremonia mety jest zaplanowana na rynku w Mikołajkach o 17:45. Mikołaj Marczyk (Skoda Fabia Rally2 Evo) jest liderem Rajdu Polski, czwartej rundy mistrzostw Europy, po sobotnim etapie. Polak wygrał pięć z ośmiu rozegranych tego dnia odcinków specjalnych. Drugi jest Szwed Tom Kristennson (Hyundai I20 Rally2) ze stratą 20,4 s, a trzeci Estończyk Ken Torn (Ford Fiesta Rally2) - strata 26,0 s. Pecha miał prowadzący po porannych odcinkach wicelider klasyfikacji generalnej mistrzostw Europy Hiszpan Nil Solans (Hyundai I20 Rally2). Na drugim popołudniowym OS-ie Solans wypadł z drogi i uszkodził zawieszenie. Kierowca wraz z pilotem naprawili samochód na trasie, zdołali nawet dojechać do mety, ale prace przy samochodzie zajęły im ponad 22 minuty i przestali się liczyć w walce o zwycięstwo. 1. Mikołaj Marczyk/Szymon Gospodarczyk - 55:36,8 2. Tom Kristensson/Andreas Johansson +20,4 sek. 3. Ken Torn/Kauri Pannas +26,0 4. Erfen Llarena/Sara Fernandez +26,3 5. Simone Tempestini/Sergiu Itu +31,3

25 lipca 2022, 6:25 Oglądasz Na igrzyskach w Tokio polska sztafeta 4x400 m zajęła piąte miejsce Foto: Getty Images | Video: Eurosport Amerykanie wygrali sztafetę 4x400 m podczas lekkoatletycznych mistrzostw świata w Eugene. Podium uzupełnili Jamajczycy i Belgowie. Polacy zajęli ostatnie, dziewiąte miejsce. Lekkoatletyczne MŚ Eugene 2022: klasyfikacja medalowa >>>Amerykańska sztafeta 4x400 m w składzie: Elija Godwin, Michael Norman, Bryce Deadmon, Champion Allison odniosła w niedzielę bezapelacyjne zwycięstwo wynikiem Allison postawił kropkę nad i Drudzy byli Jamajczycy. Akeem Bloomfield, Nathon Allen, Jevaughn Powell, Christopher Taylor uzyskali czas miejsce zajęli Belgowie w składzie: Dylan Borlee, Julien Watrin, Alexander Doom, Kevin Borlee - pół sekundy i szansę na walkę w tłumie"Maksymilian Klepacki, Karol Zalewski, Mateusz Rzeźniczak, Kajetan Duszyński ukończyli rywalizację w czasie W finałowym biegu Polacy zamknęli stawkę. Zajęli dziewiąte Dopatrzyliśmy się błędu zawodników z Trynidadu. Podając pałeczkę przed nami, zamiast zbiegać do wewnętrznej części lub biec po swoim torze po prostu przeszkodzili Mateuszowi. Chłopak wbiegł na niego i przez to straciliśmy pół sekundy i szansę na walkę w tłumie - analizował bieg że można było - realnie patrząc po eliminacjach - liczyć na piąte, szóste miejsce. - Już wczoraj mówiłem, że każdy bieg sztafetowy jest jednak inny i nieprzewidywalny. Dziś potoczyło się tak, a nie inaczej - walkę młodej polskiej sztafety męskiej o medal mistrzostw Europy w 4x400 m (mężczyźni) 1. USA 2. Jamajka 3. Belgia ... 9. Polska Autor: kz / Źródło: PAP Zobacz równieżZobaczyła wypadek i napisała do męża. "Nie jestem pewna, czy chcę to zrobić"Świątek powiększyła przewagę w rankingu Polka jest liderką zestawienia WTA nieprzerwanie od 4 kwietnia. Sukces, za którym nie idą wielkie pieniądze. Kolosalne różnice w zarobkach kobiet i mężczyzn Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej wyścigu Tour de France Femmes nie przyniosło Katarzynie Niewiadomej wielkiej fortuny. "Nie każdy zdaje sobie sprawę, co to znaczy ukończyć ten wyścig" - Kasia Niewiadoma osiągnęła wielki sukces - nie ma wątpliwości dziennikarz Eurosportu Paweł Kuwik. Niewiadoma też na najwyższym stopniu podium. Ogromny wkład w sukces zespołu Jej ekipa wygrała klasyfikację drużynową Tour de France. I to ze sporą przewagą. Zdjęty z boiska Ronaldo opuścił stadion jeszcze przed końcem meczu Portugalczyk zaskoczył wszystkich podczas niedzielnego spotkania Manchesteru United. Polka trzecia w Tour de France Katarzyna Niewiadoma w niedzielę utrzymała miejsce w czołówce i ma powody do świętowania. Najważniejszy sukces w karierze Przed startem wyścigu Tour de France Femmes Katarzyna Niewiadoma stawiała sobie trzy cele. Nie żyje legendarny koszykarz Bill Russell To najbardziej utytułowany zawodnik w historii ligi NBA. Intermarche z triumfem na TdP. Mają swój patent na wygrywanie Zdaniem komentatora Eurosportu Adama Probosza to właśnie "duch drużyny" sprawia, że jeżdżący dopiero drugi rok w najważniejszej dywizji zespół odnosi kolejne triumfy. Pierwsze zwycięstwo w sezonie. Brazylijczyk w końcu się doczekał Lucas di Grassi z ROKiT Venturi Racing wygrał niedzielne E-Prix Londynu w Formule E. Wyjechał z toru i wpadł w kibiców Poważny wypadek podczas zawodów podczas Igrzysk Wspólnoty Narodów. Polacy wśród piłkarzy zaatakowanych po meczu Pucharu Niemiec. Wszczęto dochodzenie Szczegóły zdarzenia opisuje gazeta "Wolfsburger Allgemeine Zeitung". Niemiecka federacja zajmuje się sprawą. Klęska Polaków. Gorzkie słowa trenera "Pojechaliśmy fatalnie, trzeba to przyznać".

Ariel Jakubowski: Człowiek marzy, żeby pracować w takim miejscu Zachęcamy do lektury rozmowy z nowym asystentem trenera pierwszej drużyny Motoru, Arielem Jakubowskim. Jakie są pańskie pierwsze wrażenia związane z pracą w naszym klubie?Bardzo entuzjastyczne. Naprawdę bardzo cieszę się, że mogę być w takim klubie jak Motor. Kiedy w poniedziałek przyjechałem na stadion na początek okresu przygotowawczego, uzmysłowiłem sobie, że człowiek marzy, żeby pracować w takim miejscu. Wrażenia są pozytywne i oby tak dalej. Jest pan w sztabie szkoleniowym stworzonym przez trenera Marka Saganowskiego. Wasza znajomość rozpoczęła się jeszcze na boisku?Myślę, że znamy się już od około 20 lat. Graliśmy razem w reprezentacji olimpijskiej U-20. Dzięki występom w kadrze trafiłem do ŁKS Łódź, którego Marek Saganowski jest wychowankiem. Wspólnie graliśmy w łódzkim klubie, a nasze drogi przecinały się również później, kiedy byliśmy wypożyczani do innych zespołów. Po czasie obaj wylądowaliśmy w Odrze Wodzisław, gdzie zanotowaliśmy dobry okres w Ekstraklasie. Nasze ścieżki zawodnicze rozeszły się wraz z transferami – moim do Wisły Płock i Marka do Legii Warszawa. Choć jeszcze zdarzało się, że stawaliśmy naprzeciwko siebie jako rywale. Ja jako obrońca, Marek jako napastnik, więc na boisku nie było sentymentów. Jednak trenersko spotykacie się po raz pierwszy?Dotychczas jeszcze razem nie pracowaliśmy. Mierzyliśmy się jako przeciwnicy w III lidze, kiedy byłem trenerem Ursusa Warszawa, a Marek był w sztabie rezerw Legii. Wielkich i częstych potyczek jednak między nami nie było. Po pewnym czasie opuściłem Ursus, a trener Saganowski pozostał przy Łazienkowskiej. Pańskie odejście z Ursusa było związane z pracą na wyższych szczeblach ligowych. Co ciekawe, z obecnego sztabu ma pan zdecydowanie największe doświadczenie z pracy w II trenera to ciągłe szkolenie się i zbieranie doświadczeń. Po odejściu z Ursusa trafiłem do pierwszoligowego Znicza Pruszków, następnie były Wigry Suwałki, które również występował na zapleczu Ekstraklasy, wreszcie drugoligowa Elana Toruń. W każdym z tych klubów wiele się nauczyłem. Jak pana przejście do Motoru wyglądało za kulisami? Trener Saganowski pewnego dnia zadzwonił i powiedział, że chce mieć pana w swoim sztabie. Szybko przyjął pan tę ofertę?Od wielu lat mieszkam w Warszawie. Pracowałem poza domem kilkukrotnie, więc wiem „z czym to się je”. Musiałem się dobrze zastanowić. Po powrocie z Elany Toruń zaangażowałem się w kilka projektów sportowych niedaleko mojego miejsca zamieszkania, w Ursusie, czy Polskim Związku Piłki Nożnej. Decyzję o dołączeniu do Motoru musiałem przemyśleć, ale osoba Marka, plany i cele klubu przekonały mnie, że warto zaangażować się ten projekt. Ma pan doświadczenie w pracy z grupami młodzieżowymi. Czy to sprawia, że będzie się pan baczniej przyglądał młodym graczom z Akademii Motoru?Muszę przyznać, że pracowałem dosyć krótko z drużyną Ursusa w Centralnej Lidze Juniorów. Swoją karierę trenerską zacząłem od seniorów i łączyłem to z pracą w Mazowieckim Związku Piłki Nożnej jako trener klasy sportowej gimnazjalnego ośrodka sportowego. Na pewno pozwoliło mi to wzbogacić swój warsztat, zdobyć cenne doświadczenia i złapać kontakt z młodzieżą. Jeśli chodzi o Motor, to trzeba zadbać, aby ta drużyna była zbilansowana i żeby młodzi, utalentowani zawodnicy dostawali swoje szanse, bo to tylko zwiększa potencjał drużyny. Zwłaszcza że Motor po rundzie jesiennej w II lidze plasuje się na ostatnim miejscu w klasyfikacji Pro Junior System, więc jest nad czym pracować w tym zdarza się, aby drużyna, która jest pierwsza w klasyfikacji PJS awansowała do wyższej ligi. Tylko zespoły takie jak Lech II Poznań, czy Śląsk II Wrocław mogą pozwolić sobie na grę wyłącznie młodzieżowcami, ale oni są niejako spod tego programu wyjęte. W poprzednim sezonie Motor awansował w dużej mierze dzięki doświadczonym zawodnikom i przy walce o wysokie cele trzeba się liczyć z tym, że są oni niezbędni. Uważam jednak, że zespół powinien być zrównoważony. Zarówno młodzi zawodnicy, jak i ci bardziej doświadczeni są ważnym elementem składu. Potencjał obecnej drużyny jest większy, niż wskazuje na to miejsce w tabeli po rundzie jesiennej?Cały czas analizujemy pracę poszczególnych zawodników. Większość z nich znam, a z niektórymi miałem nawet okazję się spotkać na boisku, gdy sam jeszcze byłem czynnym piłkarzem. Kilku z tych chłopaków natomiast przewijało się w kontekście transferu do pierwszoligowych klubów, w których byłem trenerem lub po prostu zwracali na siebie uwagę dzięki dobrej grze. W mojej ocenie potencjał drużyny jest naprawdę duży, ale wiem też, że można z niej jeszcze sporo wycisnąć. I to zamierzamy zrobić. Piłkarze często przyznają, że nie lubią zimowego okresu przygotowawczego. A jak ten czas odbierają szkoleniowcy?Dla trenera to dobry okres. W naszym przypadku mamy okazję bliżej zaznajomić się z klubem, przepracować dokładnie wiele rzeczy i dobrze przygotować się motorycznie. Na pewno jest to czas wzmożonej pracy nie tylko dla zawodników, ale też trenerów. Ten okres jest bardzo ważny, bo runda jest bardzo długa, a my możemy budować wszystko krok po kroku. Warto podkreślić, że obecnie zimowe przygotowania są mniej intensywne, pracuje się inaczej niż przed laty. Kiedyś obozy w górach przechodziło się dosyć ciężko. Teraz więcej pracuje się z piłką, mniej jest biegania bez niej. Przede wszystkim wszystko idzie w kierunku indywidualizacji. Wiemy, jaki każdy zawodnik ma potencjał, po to na początku przygotowań robimy różnorakie testy sprawnościowe. Dzięki temu mamy wgląd w deficyty piłkarza, wiemy kto się dobrze czuje, itp. To pomaga nam później przy doborze obciążeń, niektórzy potrzebują ich mniej, inni przeciwnie – wtedy naszym zadaniem jest optymalnie dołożyć wysiłku danym zawodnikom, aby daną cechę motoryczną rozwinąć. Kiedyś wszyscy byli wrzuceni do jednego worka i zimą głównie po prostu biegali po górach dwie, trzy godziny dziennie.

W sobotę 21 maja w Lublinie odbył się V turniej Mistrzostw Polski Kobiet u16 w rugby7. Wzięło w nim udział pięć drużyn – Rugby Club Częstochowa, Budowlani Łódź, Amazonki Lublin, Atomówki Łódź i Błyskawice Rzeszów. Nasze kadetki zajęły w nim 2. miejsce i spadły również na drugą pozycję w klasyfikacji generalnej cyklu, utrzymując niewielką stratę do lidera – Budowlanych Łódź. Turniej został rozegrany systemem „każdy z każdym”. Przed turniejem mieliśmy trzy drużyny ex aequo na pierwszym miejscu całego cyklu – Rugby Club Częstochowa, Budowlanych Łódź i Amazonki Lublin. Czwarte miejsce zajmowały Atomówki Łódź, a ostatnie Błyskawice Rzeszów. W pierwszym meczu nasze dziewczyny zmierzyły się z najmniej doświadczoną drużyną – Błyskawicami Rzeszów. Cały mecz odbywał się pod nasze dyktando i zakończył się pewnym zwycięstwem częstochowianek 34:12. W kolejnym meczu zmierzyliśmy się z bardzo mocnymi tej wiosny Budowlanymi Łódź. Po bardzo wyrównanym początku meczu naszym zawodniczkom przytrafiły się dwie kontuzje i dwa proste błędy, które zakończyły się przyłożeniami łodzianek. To mocno wpłynęło na morale drużyny, a to natomiast zostało wykorzystane rywalki, które nie dały nam w tym spotkaniu żadnych szans, pokonując nas 36:5. Trzeci mecz to niełatwe spotkanie z Amazonkami Lublin. Mimo, że gospodarze postawili nam twarde warunki, to udało się je zwyciężyć 20:7. Ostatni mecz z Atomówkami Łódź był najbardziej zacięty ze wszystkich. Najpierw na prowadzenie 7:0 wyszły łodzianki. Odpowiedzieliśmy na nie przyłożeniem i zmniejszyliśmy ich prowadzenie na 5:7. Przed przerwą jeszcze raz przyłożyły Atomówki i pierwsza połowa zakończyła się wynikiem 12:5 dla przeciwniczek. W drugiej połowie jednak już nie daliśmy im dojść do głosu i zdobyliśmy w nim trzy przyłożenia, wygrywając ostatecznie to spotkanie 20:12. Budowlane Łódź wygrały turniej w Lublinie, pozostając niepokonaną drużyną tej wiosny. Drugie miejsce powędrowało do naszych kadetek. Trzecie miejsce zajęły Atomówki Łódź, które zbliżyły się do trzeciego miejsca w cyklu. Gospodarze zajęli czwarte miejsce i ich szanse na Mistrzostwo Polski drastycznie stopniały i muszą bardziej skupić się na obronie miejsca medalowego. Ostatnie miejsce mimo zauważalnego postępu w grze zajęły Błyskawice Rzeszów. Udało się nam poprawić organizację gry w ataku i obronie i było to widać w wynikach. Szkoda meczu z Budowlanymi Łódź, bo gdyby początek meczu potoczył się inaczej, to uważam że byłoby to bardzo zacięte spotkanie. A tak do turnieju finałowego przystępujemy z 2. pozycji i cała presja, żeby utrzymać prowadzenie spadnie na łodzianki, a my postaramy się to wykorzystać. Jestem bardzo zadowolony z występu dziewczyn i już nie mogę doczekać się kolejnych zawodów – podsumował Michał Krzypkowski, trener kadetek RCC. Skład: Laura Borowska, Nicola Kiedrzynek, Kornelia Korzeniowska, Nicole Ligudzińska, Oliwia Matras, Weronika Musialik (kapitan), Lena Szarek, Daria Wąchała, Julia Weżgowiec, Nina Wiśniewska. Mecze: Błyskawice Rzeszów 12:34 RC Częstochowa (punkty dla RCC: Borowska 15pkt. – 3P; Weżgowiec 10pkt. – 2P; Wiśniewska 5pkt. – 1P; Musialik 4pkt. – 2pd) Atomówki Łódź 0:37 Budowlani Łódź Amazonki Lublin 26:14 Błyskawice Rzeszów Budowlani Łódź 36:5 RC Częstochowa (Musialik 5pkt. – 1P) Amazonki Lublin 12:17 Atomówki Łódź Budowlani Łódź 46:0 Błyskawice Rzeszów Amazonki Lublin 7:20 RC Częstochowa (Borowska 5pkt. – 1P; Musialik 5pkt. – 1P; Weżgowiec 5pkt. – 1P; Wiśniewska 5pkt. – 1P) Atomówki Łódź 38:10 Błyskawice Rzeszów Budowlani Łódź 34:7 Amazonki Lublin RC Częstochowa 20:12 Atomówki Łódź (Borowska 5pkt. – 1P; Musialik 5pkt. – 1P; Weżgowiec 5pkt. – 1P; Wiśniewska 5pkt. – 1P) Klasyfikacja turnieju w Rzeszowie: Budowlane Łódź – 20pkt. RC Częstochowa – 18pkt. Atomówki Łódź – 16pkt. Amazonki Lublin – 14pkt. Błyskawice Rzeszów – 12pkt. Klasyfikacja Mistrzostw Polski: Budowlani Łódź – 72pkt. Rugby Club Częstochowa – 70pkt. Amazonki Lublin – 66pkt. Atomówki Łódź – 64pkt. Błyskawice Rzeszów – 48pkt. Tekst i foto: Klub

25 lipca 2022, 9:35 Oglądasz Vingegaard najlepszym kolarzem Tour de France 2022Vingegaard najlepszym kolarzem Tour de France 2022Jonas Vingegaard (Jumbo-Visma) odniósł triumf w Tour de France 2022. Cały sezon kolarskich emocji na żywo w Eurosporcie i Eurosporcie Extra w więcej wideo »Jonas Vingegaard po wygraniu Tour de France Video: Eurosport Jonas Vingegaard po wygraniu Tour de FranceZobacz, co powiedział Jonas Vingegaard (Jumbo-Visma) po wygraniu całego Tour de France. Cały sezon kolarskich emocji na żywo w Eurosporcie i Eurosporcie Extra w więcej wideo »Najlepsza trójka Tour de France 2022 Video: Eurosport Najlepsza trójka Tour de France 2022Zobacz najlepszą trójkę Tour de France 2022. Cały sezon kolarskich emocji na żywo w Eurosporcie i Eurosporcie Extra w więcej wideo »Przemowa Vingegaarda po wygraniu Tour de France 2022 Video: Eurosport Przemowa Vingegaarda po wygraniu Tour de France 2022Zobacz przemowę Jonasa Vingegaarda (Jumbo-Visma) po wygraniu Tour de France 2022. Cały sezon kolarskich emocji na żywo w Eurosporcie i Eurosporcie Extra w więcej wideo »Vingegaard dzielił sukces z najbliższymi Foto: Getty Images | Video: Eurosport - Wreszcie wygrałem. Siedzę z córeczką na kolanach jako zwycięzca największego wyścigu. To coś niesamowitego - przyznał po niedzielnym, ostatnim etapie tegorocznego Tour de France największy bohater imprezy, Jonas Vingegaard. Vingegaard zaczął dominować od 11. etapu. Po samotnym ataku wygrał ten odcinek i zdobył żółtą koszulkę lidera. Nie oddał już jej, a przewagę powiększył na 18, triumfując w stacji narciarskiej Hautacam. Kropkę nad i postawił w sobotę, zajmując drugie miejsce w jeździe indywidualnej na zdjęcia, celebracja razem z bliskimiNa ostatnim etapie świętował, pił szampana, pozował do zdjęć. Już w sobotę w Rocamadour dołączyły do niego partnerka Trine Hansen i ich córka Frida. Obie były obecne także w niedzielę wieczorem na Polach Wreszcie wygrałem. Siedzę z córeczką na kolanach jako zwycięzca największego wyścigu. To coś niesamowitego. Zawsze marzyłem o wygraniu Tour de France, ale nie wierzyłem w to. Wydawało mi się, że jeszcze nie teraz. Nie mogę uwierzyć, że tylu moich rodaków przyjechało do Paryża świętować ten sukces. Co dalej? Muszę odpocząć, nacieszyć się zwycięstwem, a potem będę myślał o kolejnych celach - powiedział Vingegaard w rozmowie z Wideo: Eurosport Jonas Vingegaard po wygraniu Tour de FrancePodczas oficjalnej prezentacji najlepszych zawodników, gdy stał obok dwóch swoich najgroźniejszych rywali - Tadeja Pogaczara (drugiej miejsce) i Gerainta Thomasa (trzecie), musiało minąć trochę czasu zanim zabrał głos. Nie pozwolili mu na to fani, którzy cały czas skandowali jego imię. - Jest tak wiele osób, którym chciałem podziękować. Także za to, że tour zawitał do Danii (TdF wystartował w Kopenhadze) - wydusił w Mieliśmy plan i udało się nam go zrealizować w stu procentach. Dlatego również wielkie dzięki dla ludzi z zespołu i też tych, którzy za nim stoją. To była niesamowita przygoda - tylko żółta koszulkaOprócz żółtej koszulki, Duńczyk wywalczył białą w czerwone grochy za zwycięstwo w klasyfikacji górskiej. W punktowej zdecydowanie najlepszy okazał się jego kolega z drużyny Jumbo-Visma Belg Wout van Aert, zdobywając zielony trykot. Pogacarowi na pocieszenie pozostała biała koszulka dla najlepszego Wideo: Eurosport Przemowa Vingegaarda po wygraniu Tour de France 2022Do mety w Paryżu dojechało trzech Polaków: dwaj debiutanci Łukasz Owsian (Arkea-Samsic) i Kamil Gradek (Bahrain-Victorious) oraz doświadczony Maciej Bodnar (TotalEnergies). Wszyscy pełnili funkcje pomocników w swoich drużynach. Podobnie jak Rafał Majka, który wspierał Pogacara na górskich etapach, ale wycofał się po 16. odcinku z powodu kontuzji mięśnia 21. etapu, Paryż - Paryż (115,6 km): 1. Jasper Philipsen (Belgia/Alpecin-Deceuninck) - 2: 2. Dylan Groenewegen (Holandia/BikeExchange) 3. Alexander Kristoff (Norwegia/Intermarche-Wanty-Gobert) 4. Jasper Stuyven (Belgia/Trek-Segafredo) 5. Peter Sagan (Słowacja/TotalEnergies) 6. Jeremy Lecroq (Francja/B&B Hotels-KTM) 7. Danny van Poppel (Holandia/Bora-hansgrohe) 8. Caleb Ewan (Australia/Lotto-Soudal) 9. Hugo Hofstetter (Francja/Arkea-Samsic) 10. Fred Wright (Wielka Brytania/Bahrain Victorious)... 38. Łukasz Owsian (Polska/Arkea-Samsic) 48. Maciej Bodnar (Polska/TotalEnergies) wszyscy ten sam czas101. Kamil Gradek (Polska/Bahrain-Victorious) strata generalna: 1. Jonas Vingegaard (Dania/Jumbo-Visma) - 79: 2. Tadej Pogacar (Słowenia/UAE Team Emirates) strata 3. Geraint Thomas (Wielka Brytania/Ineos Grenadiers) 4. David Gaudu (Francja/Groupama-FDJ) 5. Aleksander Własow (Rosja/Bora-hansgrohe) 6. Nairo Quintana (Kolumbia/Arkea Samsic) 7. Romain Bardet (Francja/DSM) 8. Louis Meintjes (RPA/Intermarche-Wanty-Gobert) 9. Aleksiej Łucenko (Kazachstan/Astana Qazaqstan) 10. Adam Yates (Wielka Brytania/Ineos Grenadiers) ... 42. Łukasz Owsian (Polska/Arkea-Samsic) 2: Maciej Bodnar (Polska/TotalEnergies) 4: 116. Kamil Gradek (Polska/Bahrain-Victorious) 4: górska:1. Jonas Vingegaard (Dania/Jumbo-Visma) 72 pkt2. Simon Geschke (Niemcy/Cofidis) 65 3. Giulio Ciccone (Włochy/Trek-Segafredo) 61klasyfikacja punktowa:1. Wout van Aert (Belgia/Jumbo-Visma) 480 pkt2. Jasper Philipsen (Belgia/Alpecin-Deceuninck) 2863. Tadej Pogacar (Słowenia/UAE Team Emirates) 250klasyfikacja młodzieżowa:1. Tadej Pogacar (Słowenia/UAE Team Emirates) - 79: 2. Tom Pidcock (Wielka Brytania/Ineos Granadiers) Brandon McNulty (USA/UAE Team Emirates) 1: klasyfikacja drużynowa:1. Ineos Grenadiers (Wielka Brytania) - 239: Groupama-FDJ (Francja) strata 3. Jumbo-Visma (Holandia) Autor: TG / Źródło: PAP, Zobacz równieżZobaczyła wypadek i napisała do męża. "Nie jestem pewna, czy chcę to zrobić"Świątek powiększyła przewagę w rankingu Polka jest liderką zestawienia WTA nieprzerwanie od 4 kwietnia. Sukces, za którym nie idą wielkie pieniądze. Kolosalne różnice w zarobkach kobiet i mężczyzn Trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej wyścigu Tour de France Femmes nie przyniosło Katarzynie Niewiadomej wielkiej fortuny. "Nie każdy zdaje sobie sprawę, co to znaczy ukończyć ten wyścig" - Kasia Niewiadoma osiągnęła wielki sukces - nie ma wątpliwości dziennikarz Eurosportu Paweł Kuwik. Niewiadoma też na najwyższym stopniu podium. Ogromny wkład w sukces zespołu Jej ekipa wygrała klasyfikację drużynową Tour de France. I to ze sporą przewagą. Zdjęty z boiska Ronaldo opuścił stadion jeszcze przed końcem meczu Portugalczyk zaskoczył wszystkich podczas niedzielnego spotkania Manchesteru United. Polka trzecia w Tour de France Katarzyna Niewiadoma w niedzielę utrzymała miejsce w czołówce i ma powody do świętowania. Najważniejszy sukces w karierze Przed startem wyścigu Tour de France Femmes Katarzyna Niewiadoma stawiała sobie trzy cele. Nie żyje legendarny koszykarz Bill Russell To najbardziej utytułowany zawodnik w historii ligi NBA. Intermarche z triumfem na TdP. Mają swój patent na wygrywanie Zdaniem komentatora Eurosportu Adama Probosza to właśnie "duch drużyny" sprawia, że jeżdżący dopiero drugi rok w najważniejszej dywizji zespół odnosi kolejne triumfy. Pierwsze zwycięstwo w sezonie. Brazylijczyk w końcu się doczekał Lucas di Grassi z ROKiT Venturi Racing wygrał niedzielne E-Prix Londynu w Formule E. Wyjechał z toru i wpadł w kibiców Poważny wypadek podczas zawodów podczas Igrzysk Wspólnoty Narodów. Polacy wśród piłkarzy zaatakowanych po meczu Pucharu Niemiec. Wszczęto dochodzenie Szczegóły zdarzenia opisuje gazeta "Wolfsburger Allgemeine Zeitung". Niemiecka federacja zajmuje się sprawą. Klęska Polaków. Gorzkie słowa trenera "Pojechaliśmy fatalnie, trzeba to przyznać".

5 września zakończyła się 76. edycja wieloetapowego wyścigu kolarskiego Vuelta a España, który zalicza się do wielkiej trójki najważniejszych zawodów kolarskich w kalendarzu. W tym roku Vuelta rozgrywana była dosłownie kilka tygodni po Igrzyskach Olimpijskich Tokio 2020, jednak tradycyjnie na jej trasie nie zabrakło najlepszych kolarzy świata. Niebywałego wyczynu dokonał Słoweniec Primoż Roglic, który po raz trzeci z rzędu zwyciężył w klasyfikacji generalnej Vuelta a zwycięstwo Primoża RoglicaSłoweniec Primoż Roglic do tegorocznego wyścigu Vuelta a España 2021 przystępował w roli jednego z głównych faworytów. Nie mogło być inaczej, skoro w poprzednich dwóch edycjach okazał się bezkonkurencyjny i wygrywał całą klasyfikację generalną. Na przestrzeni 21 etapów, które rozegrane zostały na przełomie sierpnia i września tego roku, ponownie okazał się być bezkonkurencyjny, choć o zwycięstwo musiał walczyć do ostatnich chwil. Ostatecznie zwyciężył w klasyfikacji generalnej z przewagą 4 minut i 42 sekund nad drugim kolarzem w zestawieniu. Dla reprezentanta zespołu Jumbo-Visma było to kolejne wielkie zwycięstwo. Udowodnił tym samym swoją znakomitą dyspozycję z ostatnich miesięcy. Warto przypomnieć, że ten były skoczek narciarski został w tym roku również Mistrzem Olimpijskim w jeździe indywidualnej na Roglic swoje zwycięstwo przypieczętował na ostatnim etapie, czyli jeździe indywidualnej na czas, która kończyła się w historycznym dla chrześcijan miejscu, w Santiago de Compostela. Słoweniec wygrał ostatni etap, dzięki czemu powiększył swoją przewagę nad rywalami i utrzymał prowadzenie w klasyfikacji generalnej do samego końca. W tegorocznym wyścigu Vuelta a España, Primoż Roglić wygrał również etapy numer: 1, 11, 17, oraz zajął drugie miejsce na etapach 6, 9, 18 i 20. Oznacza to, że w przeciągu 21 etapów aż 8 razy stawał na podium i zdecydowanie zdominował rywalizację. Pozycję lidera zdobył już po pierwszym etapie, jednak ją stracił. Odzyskał ją po 17 etapie i nie oddał prowadzenia do samego końca. Ponownie okazał się najlepszy na górskich odcinkach Wyścigu dookoła oraz Australiljczyk uzupełnili podium Vuelta a Espana 2021Drugie miejsce w klasyfikacji tegorocznego wyścigu Vuelta a España 2021 zajał Hiszpan Enric Mas, który do końca liczył się w rywalizacji o czerwoną koszulkę zwycięzcy. Zawodnik grupy Movistar Team potwierdził tym samym swoją dobrą dyspozycję z ostatniego czasu. W tym roku zajął on między innymi 6 miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de France oraz 3 miejsce w hiszpańskim Volta a la Comunitat Valenciana. W tegorocznej Vuelcie Hiszpan trzy razy zajął miejsce na podium, jednak nie wygrał żadnego etapu. Swoje wysokie miejsce w klasyfikacji generalnej zawdzięcza przede wszystkim bardzo równej jeździe i zakończeniu poszczególnych etapów w czołówce. Ostatecznie do Primoża Roglica stracił on 4 minuty i 42 sekundy. Drugie miejsce w tegorocznej Vuelcie jest dla niego wyrównaniem swojego najlepszego wyniku z 2018 roku. W zeszłym roku zajął 5 Vuelta a España 2021 uzupełnił Australijczyk Jack Haig z zespołu Bahrain Victoriuous. Stracił on do zwycięzcy 7 minut i 40 sekund, a do drugiego w klasyfikacji Masa niespełna 3 minuty. Dla kolarza z oceanii jest to największy sukces w dotychczasowej historii jego startów, dlatego warto to odnotować. Kolarz ten bardzo dobrze czuje się na hiszpańskich szosach, ponieważ w zeszłym roku zajął drugie miejsca w wyścigach takich jak Volta a la Comunitat Valenciana i Vuelta a Andalucia. Jack Haig przez cały wyścig jechał bardzo równo, jednak ani razu nie udało mu się ukończyć pojedynczego etapu na innych klasyfikacjiZwycięzcą klasyfikacji generalnej po raz trzeci z rzędu został Primoż Roglic. Warto jednak przytoczyć jak poszło kolarzom w innych klasyfikacjach tegorocznej Vuelta a España 2021. Poniżej zestawienie:Klasyfikacja Generalna – Primoż Roglic (Słowenia, Jumbo-Visma)Klasyfikacja Punktowa – Fabio Jakobsen (Holandia, Deceuninck-Quick Step)Klasyfikacja Górska – Michael Storer (Australia, Team DSM)Klasyfikacja Młodzieżowa – Gino Mader (Szwajcaria, Bahrain Victorious)Klasyfikacja Drużynowa – Bahrain VictoriousJak poszło Polakom?W 76. edycji Vuelta a España udział wzięło dwóch Polaków. W skład peletonu wchodzili Rafał Majka (UAE Team Emirates) i Cesare Benedetti (Bora-Hansgrohe). Wyścig dookoła Hiszpanii był stosunkowo udany w wykonaniu Rafała Majki, który ostatecznie zajął 21 miejsce w klasyfikacji generalnej i stracił do Primoża Roglica 1 godzinę, 22 minuty i 14 sekund. Polak najlepiej będzie wspominał 15 etap, który zakończył zwycięstwem po pasjonującej ucieczce na finiszu. Było to jego drugie etapowe zwycięstwo w historii startów we Vuelcie. W 2015 roku udało mu się nawet zająć 3 miejsce w klasyfikacji generalnej, a 2 lata temu zajął 6 miejsce. W klasyfikacji górskiej Vuelta a España 2021 Rafał Majka zajął 5 gorzej w peletonie spisał się drugi z biało-czerwonych, czyli Cesare Benedetti. Zajął on ostatecznie 107 miejsce ze stratą ponad 4,5 godziny do zwycięzcy Wyścigu Dookoła Hiszpanii. Cesare najwyżej sklasyfikowany był na 10 etapie, kiedy zajął 24 miejsce. w pozostałych startach poszło mu znacznie gorzej, dlatego też jego odległe miejsce w klasyfikacji końcowej Vuelta a España 10 klasyfikacji generalnej Vuelta a España 2021Tegoroczny wyścigu Vuelta a España 2021 był niezwykle emocjonujący i dał szansę do pokazania się wielu kolarzom z drugiego szeregu. Oczywiście bezkonkurencyjny po raz trzeci z rzędu okazał się Primoż Roglic ze Słowenii, co nie powinno dziwić. Poniżej przedstawiamy najlepszą 10 klasyfikacji generalnej wyścigu kolarskiego Vuelta a España 2021:Primoż Roglic (Słowenia, Jumbo-Visma)Enric Mas (Hiszpania, Movistar Team)Jack Haig (Australia, Bahrain Victorious)Adam Yates (Wielka Brytania, Ineos Grenadiers)Gino Mader (Szwajcaria, Bahrain Victorious)Egan Arley Bernal (Kolumbia, Ineos Grenadiers)David De la Cruz (Hiszpania, UAE Team Emirates)Sepp Kuss (USA, Jumbo-Visma)Guillaume Martin (Francja, Cofidis)Felix Grossschartner (Austria, Bora-Hansgrohe)

Za nami drugie okienko transferowe i pierwsza pełna runda z już zaktualizowanymi składami drużyn w tegorocznej Eliga Manager. Ostatnie kilka dni przyniosło nam jednak sporo przykrych informacji na temat kontuzji czołowych zawodników PGE Ekstraligi, więc przed piątkowym startem 9. rundy spotkań gracze zmuszeni są dokonywać zmian. I to zmian mogących mieć ogromny wpływ na przetasowania w klasyfikacji generalnej. W nadchodzącej kolejce na torach PGE Ekstraligi zabraknie na pewno Janusza Kołodzieja (FOGO UNIA Leszno), Mikkela Michelsena (MOTOR Lublin). Do tego Gleb Chugunov (BETARD SPARTA Wrocław) doznał kontuzji w czwartkowym turnieju Taia Woffindena we Wrocławiu. Ponadto, przykre urazy leczą Nicki Pedersen (ZOOLESZCZ GKM Grudziądz), Piotr Pawlicki (FOGO UNIA Leszno) i Mateusz Bartkowiak (MOJE BERMUDY STAL Gorzów). Wciąż nie wiadomo, czy w niedzielnym meczu w Gorzowie pojawi się Anders Thomsen. Nic więc dziwnego, że wielu menedżerów przed piątkowym terminem wystawienia składów w Eliga Manager ma spory ból głowy. Nie inaczej musi być w teamie GollobRacing. Tomasz Gollob powinien bowiem zastąpić wspomnianych wyżej Michelsena, Bartkowiaka i Piotra Pawlickiego. Na rezerwie w kadrach drużyn, jak doskonale wiemy, jest tylko dwóch zawodników, więc pewnym jest, że zespół byłego mistrza świata będzie musiał jechać z poważną dziurą w składzie. Teoretycznie najlepszym rozwiązaniem będzie pozostawienie Mateusza Bartkowiaka, który na pozycji juniorskiej ma do dyspozycji „jedynie” obowiązkowe trzy starty. Tak, czy inaczej ekipa GollobRacing po ośmiu rundach zdobyła w sumie 422 punkty, co w konsekwencji plasuje ją na dalekim 9499. miejscu w klasyfikacji generalnej ligi A. Obecna rzeczywistość przepełniona kontuzjami wcale nie zwiastuje wielkiej poprawy. Jeśli chodzi o zbliżającą się kolejkę Tomasz Gollob musi liczyć na Bartosza Zmarzlika, juniorów Bartłomieja Kowalskiego i Huberta Jabłońskiego oraz na przebudzenie będącego raczej pod formą Jonasa Jeppesena. Zespół duńskiego zawodnika WŁÓKNIARZ Częstochowa udaje się na mecz do Grudziądza, gdzie o punkty wcale nie będzie łatwiej niż na innych ligowych torach. Ponadto, po zdobyciu punktu bonusowego na FOGO UNII Leszno, ZOOLESZCZ GKM Grudziądz może nabrać wiatru w żagle, a w obliczu problemów kadrowych BETARD SPARTY Wrocław także apetytu na umocnienie się w pierwszej szóstce PGE Ekstraligi. Na początku wspomnieliśmy o okienku transferowym, które to zamknęło się przed ostatnią ligową kolejką. Warto więc przywołać liczby, kogo najchętniej gracze kontraktowali, a komu najczęściej dziękowano za żużlowe usługi. Zaskoczenia pewnie nie będzie. Najbardziej rozchwytywanym zawodnikiem tego okna Eliga Manager był junior MOJE BERMUDY STALI Gorzów, Oskar Paluch, którego kupiono aż 2814 razy. Drugi w tym zestawieniu Jarosław Hampel (MOTOR Lublin) został kupiony 1167 razy. Podium zamyka Tai Woffinden (BETARD SPARTA Wrocław), któremu zaufało 1067 graczy. Listę „niechcianych” otwiera Damian Ratajczak (FOGO UNIA Leszno) z 1858 transakcjami sprzedaży. Na drugim i trzecim miejscu są kolejno Nicki Pedersen i Piotr Pawlicki, lecz tutaj zaskoczenia również nie powinno być. Obaj żużlowcy doznali długoterminowych kontuzji, więc na nich po prostu żaden gracz nie może liczyć w dłuższej perspektywie. Czy jeszcze zobaczymy ich na torze w tym sezonie? Musimy cierpliwie czekać, choć jeśli ktoś z was ma tych zawodników choćby na rezerwie, warto byłoby rozglądać się za innymi opcjami. Rafał Martuszewski

Rywalizacja o Kryształową Kulę toczy się od sezonu 1979/80. Przez dwie pierwsze dekady polscy kibice emocjonowali się dalekimi skokami Stanisława Bobaka i Piotra Fijasa. W klasyfikacji Pucharu Narodów biało-czerwoni plasowali się jednak bardzo daleko. Najlepszy wynik w tamtym okresie – szóste miejsce – drużyna zajęła na inaugurację. W sezonie 2006/07 skoczkowie znad Wisły uplasowali się oczko wyżej. W konkursach indywidualnych uzbierali 1685 punktów, ale aż 1453 wywalczył Adam Małysz. Trzy lata później czterokrotny mistrz świata nie był już osamotniony. Sporo dorzucił Kamil Stoch. Wtedy jedyny raz w historii Polska awansowała do trójki najlepszych drużyn w Pucharze Narodów. W tej edycji zajęła czwarte miejsce, ale eksperci przekonują, że to najlepszy sezon w historii startów biało-czerwonych w PŚ. Stoch: Bardzo bym chciał się nie zmienić Więcej materiałów wideo znajdziesz na – Zespół uzyskał najwięcej oczek w dziejach w klasyfikacji drużynowej, jak i w zawodach indywidualnych. Kamil w wielkim stylu zdobył Kryształową Kulę, a kilku pozostałych zawodników zrobiło duży krok do przodu – zaznacza Jan Szturc, trener współpracujący z kadrą narodową. W Pucharze Narodów (sumuje się zdobycze indywidualne i drużynowe) team wywalczył 3790 pkt a w indywidualnych konkursach podopieczni Łukasza Kruczka mieli aż 2840 pkt. Połowa tego dorobku należy do Stocha, najlepszego zawodnika sezonu. Za czasów Małysza te proporcje były jednak zdecydowanie gorsze. – Kamil jest liderem z prawdziwego zdarzenia. Mamy team z ogromnym potencjałem. W Soczi w drużynie się nie udało, ale w Engelbergu i Planicy było inaczej. W grudniu w Szwajcarii Simon Ammann był zaskoczony – nie dostał się do dziesiątki, w której było czterech naszych. Ziobro wygrał, przed Stochem, Żyła był szósty, a Murańka siódmy. W Słowenii z kolei Polacy przegrali drużynówkę tylko z Austriakami – wylicza z zadowoleniem Wojciech Fortuna, mistrz olimpijski z Sapporo. >> Fakt poleca - darmowy program do PITów – Podchodzę do tego wszystkiego bardzo spokojnie, ale mam świadomość, że takich wyników Kamila i pozostałych chłopaków nigdy wcześniej nie było. To na pewno jest coś nowego – mówił trener kadry narodowej Łukasz Kruczek. – Nasze założenie przed sezonem było proste – zdobyć o jeden punkt więcej niż w ubiegłym roku. Szukanie górnolotnych celów jest fajne, ale nie można zapomnieć, w jaki sposób się je osiąga. Można to porównać do edukacji. Nie da się z pierwszej klasy pójść od razu do czwartej – wyjaśniał szef reprezentacji. Kruczka, jak i innych szkoleniowców, najbardziej zaskoczył w tym sezonie Jan Ziobro. W Engelbergu wygrał, a w poprzednim sezonie kibice wcale go nie znali. – Zrobił największy postęp. Trochę zabrakło mu energii w zawodach rozgrywanych po igrzyskach, ale stać go na wiele, podobnie jak Klemensa Murańkę. Klimek jednak musi zmienić się mentalnie. Nie podchodzić do wszystkiego tak emocjonalnie – ocenia Szturc. – Klimek rozwija się. Wystarczy spojrzeć na to, o ile więcej punktów ma w PŚ w porównaniu do poprzedniej edycji. Następny sezon może być dla niego jednak bardzo trudny, bo wiosną przejdzie operację oczu i nie wiadomo, kiedy będzie mógł zacząć intensywne treningi – dodaje Fortuna. Maciej Kot zakończył sezon na 17. miejscu, awansował o jedną pozycję w klasyfikacji generalnej, biorąc pod uwagę wcześniejszą edycję, punktów miał jednak mniej. – Pod pewnymi względami to był dla niego najlepszy sezon. Łatwiej wychodził z trudnych sytuacji – przekonuje Kruczek. Tego samego nie można powiedzieć o Piotrze Żyle i Dawidzie Kubackim. Wiślak długo się męczył. Bardziej brylował w mediach niż na skoczni. Odżył dopiero na zakończenie cyklu, gdzie w Planicy ustanowił nawet rekord skoczni (na drugi dzień poprawił go Peter Prevc). Kubacki również zdobył mniej punktów niż w poprzedniej edycji. – Dawid wciąż ma kłopoty z wybiciem z progu. Za bardzo kieruje się w górę. Poza tym jest mistrzem treningów. W kwalifikacjach też raczej nie zawodzi, ale podczas decydującej batalii często skacze poniżej oczekiwań, spala się – analizuje Szturc. Dorobek Polaków powiększył Krzysztof Biegun, sensacyjny zwycięzca grudniowego konkursu w Klingenthal. – Mamy taką grupę zawodników, która może przez długie lata istnieć w czołówce. Trzeba jednak tak dopracować system, by regularnie wychowywać zawodników światowego formatu – kończy Kruczek. ZOBACZ OSIĄGNIĘCIA POLAKÓW SEZON PO SEZONIE - KLIKNIJ

Jonas Vingegaard zwycięża Tour de France 2022! Klasyfikacja generalna ułożyła się tak na 11. etapie, kiedy to słabość okazał Tadej Pogacar. Duńczyk Vingegaard przejął koszulkę lidera i nie oddał jej. Pogacar próbował, ale w końcówce wyścigu jego strata do Vingegaarda tylko się powiększyła. Tour de France – klasyfikacja generalna wyścigu Wiadomy już, jak prezentuje się na 109. edycji Tour de France 2022 klasyfikacja generalna wyścigu. Jonas Vingegaard wygrywa TdF, na drugim miejscu plasuje się Tadej Pogacar, a na trzecim Geraint Thomas. Klasyfikacja generalna TdF 2022 Vingegaard Pogacar +3 minuty 34 sekundy G. Thomas +8 minut 13 sekund Gaudu +13 minut 56 sekund Vlasov +16 minut 37 sekund Quintana +17 minut 24 sekundy Bardet +19 minut 2 sekundy Meintjes +19 minut 12 sekund Lutsenko +23 minuty 47 sekund A. Yates +25 minut 43 sekundy Tour de France 2022 – tabele Warto także zerknąć, jak wygląda na Tour de France 2022 klasyfikacja górska, młodzieżowa czy punktowa. Tam także toczyła się zacięta walka, niemalże do ostatniego etapu Tour de France 2022. Klasyfikacja generalna już jest znana, a poniżej sprawdzisz inne aktualne tabele. Tour de France 2022 klasyfikacja punktowa Van Aert 480 Pogacar 250 Philipsen 236 Tour de France 2022 klasyfikacja górska Vingegaard 72 Geschke 64 Ciccone 61 Tour de France 2022 klasyfikacja młodzieżowa Pogacar Pidcock +57 minut 34 sekundy McNulty +1 godzina 27 minut 43 sekundy Tour de France – wyniki i opis etapów Spójrzmy na TdF 2022 wyniki poszczególnych etapów wyścigu. Wszelkie szczegóły znajdziesz poniżej. Dzięki temu dowiesz się, dlaczego na TdF 2022 klasyfikacja wygląda tak, a nie inaczej. 1. etap: Lampaert, Van Aert Wyniki jazdy indywidualnej na czas mogły zaskoczyć. Faworyzowany Filippo Ganna zajął bowiem 4 miejsce, a zwycięzcą okazał się Yves Lampaert z Quick-Step. Polacy kończyli etap w drugiej setce, notując straty. W czołówce pierwszego etapu uplasowali się faworyci wyścigu, a więc Pogacar, Vingegaard i Roglić. 2. etap: Jakobsen, Van Aert, Pedersen Drugi etap Tour De France zakończył się sprinterskim finiszem, gdzie najskuteczniejszy okazał się Fabio Jakobsem, wyprzedzając Wouta Van Aerta oraz Madsa Pedersena. Szósty był Peter Sagan, a faworyci Tour de France przyjechali na bezpiecznych pozycjach. 3. etap: Groenewegen, Van Aert, Philipsen Na trzecim etapie finisz z grupy wygrał Groenewegen. Warte odnotowania jest, że trzeci raz z rzędu na podium – i znów na drugim miejscu uplasował się Wout Van Aert. Dzięki bonifikatom punktowym na linii mety to on jedzie w żółtej koszulce lidera Tour de France. 4. etap: Van Aert, Philipsen, Laporte Czwarty etap Tour de France zakończył się wygraną Wouta Van Aerta, który uzyskał 8 sekund przewagi nad drugim Philipsenem oraz grupą zasadniczą. Bonifikata za wygranie etapu umocniła go na czele klasyfikacji generalnej TdF. Pytanie tylko, jak poradzi sobie Van Aert w wysokich górach? Wydaje się, że nie będzie w stanie utrzymać przewagi, którą teoretycznie może jeszcze zwiększyć w najbliższych etapach Tour de France 2022. 5. etap: Clarke, Van der Hoorn, Boasson Hagen Etap zakończył się wygraną Simona Clarke'a po finiszu z czteroosobowej grupki. Drugie miejsce zajął Van der Hoorn, a trzecie Boasson Hagen. Wszyscy uzyskali około pół minuty przewagi nad kolejnymi kolarzami, wobec tego na Tour de France 2022 klasyfikacja generalna nieco się przetasowała. Cała trójką uciekała razem z innymi śmiałkami od początku etapu. Etap był pechowy dla Jumbo. Vingegaard miał problemy z rowerem, a w krasie leżał Roglić, który stracił dzisiaj blisko trzy minuty. To może być spora różnica, by odrobić ją w górach. Zwłaszcza, że nie wiadomo, jak ze zdrowiem Słoweńca. 6. etap: Pogacar, Matthews, Gaudu Choć na szóstym etapie, któremu towarzyszył bruk, najdłuższy dystans tegorocznego Tour de France oraz kilka pagórków, próbowało się zawiązać kilka ucieczek, a swoich sił znów próbował Van Aert, to wszystko zostało zlikwidowane w odpowiednim momencie. Wskutek tego na linię mety wpadła czternastoosobowa grupa, a najszybszy okazał się Tadej Pogacar, który przejął koszulkę lidera Tour de France 2022. Klasyfikacja tego etapu spowodowała, że z dziesiątki wypadł dotychczasowy lider Wout Van Aert. W czołówce przyjechał Roglić, ale po ostatnim etapie ma ponad dwie minuty straty do lidera. 7. etap: Pogacar, Vingegaard, Roglić Na siódmym etapie na trzech pierwszych miejscach znaleźli się główni faworyci. Wydawało się, że wygra Niemiec Kamna, ale został doścignięty na 100 metrów przed metą. Pogacar ograł Vingegaarda i wygrał drugi etap Tour de France 2022 z rzędu. Trzeci na mecie zameldował się Roglić ze stratą 12 sekund do pierwszej dwójki i niestety dla niego, jego strata w klasyfikacji generalnej wynosi 2 minuty i 45 sekundy. Ciężko będzie to odrobić. 8. etap: van Aert, Matthews, Pogacar Wout Van Aert wygrał swój drugi etap na tegorocznym Tour de France. Belg okazał się najlepszy na finiszu z okrojonego peletonu. Tuż za nim na kreskę wpadli Matthews i lider wyścigu Tadej Pogacar. W tym samym czasie do mety wjechał między innymi Primoż Roglić. Tak więc Słoweńcowi nie udało się niczego odrobić. Od kilku do kilkunastu sekund potracili za to kolarze, plasujący się w czołowej dziesiątce klasyfikacji generalnej Tour de France. Co za tym idzie, Tadej Pogacar umocnił się na jej prowadzeniu. Na 28. miejscu, ze stratą ośmiu sekund do czołowych kolarzy finiszował Rafał Majka. Cóż, na Tour de France Polacy znów na tym etapie nie klasyfikowali się w czołówce, ale “Zgred” kolejny raz wykonał sporo pracy dla swojego lidera, Tadeja Pogacara. 9. etap: Jungels, Castroviejo, Verona Na dziewiątym etapie swoich sił próbowała około dwudziestoosobowa ucieczka, z której na około 60 kilometrów przed metą urwał się Bob Jungels. Na kole Luksemburczyka usiadł jeszcze Geskche, ale ostatecznie Niemiec odpuścił po premii górskiej i Bob Jungels pomknął po etapowe zwycięstwo na solo. Drugi na kreskę z 22 sekundową stratą wpadł Castroviejo, a trzeci Verona stracił do zwycięzcy etapu TdF 29 sekund. Tadej Pogacar dojechał bezpiecznie na piątym miejscu, ze stratą 49 sekund. Taki sam czas uzyskał Vingegaard, ale pozostali konkurenci w klasyfikacji generalnej Tour de France znów potracili do Słoweńca po kilka cennych cekund. 10. etap: Cort, Schulz, L. L. Sanchez Tak jak spodziewali się eksperci, dziesiąty etap Tour de France 2022 zakończył się wygraną uciekinierów. Cort i Schulz oderwali się z uciekającej grupy i ten pierwszy okazał się najlepszy na finiszu. W czołówce etapu przyjechał też Niemiec Kamna i prawdę powiedziawszy niewiele brakowało, żeby odebrał koszulkę lidera Tadejowi Pogacarowi. Grupy liderów nieco przespały wyścig, pozwalając ucieczce zyskać dużą przewagę. Ostatecznie jednak Pogacar utrzymał żółtą koszulkę. Choć na dzisiejszym etapie stracił aż 8 minut i 54 sekundy, podobnie jak cała reszta peletonu, w której dojechali wszyscy faworyci klasyfikacji generalnej Tour de France 2022. 11. etap: Vingegaard, Quintana, Bardet Jeszcze przed startem 11. etapu TdF 2022 wiadome było, że to pierwszy górski sprawdzian faworytów. Etap nie zawiódł, ale zawiódł Tadej Pogacar, który osłabł na decydującym podjeździe i czołówka odjechała. Na solową akcję zdecydował się Jonas Vingegaard, który wpadł na metę 59 sekund przed drugim Nairo Quintaną i 1 minutę 10 sekund przed trzecim Romanem Bardetem. Tadej Pogacar stracił do zwycięzcy 11. etapu Tour de France 2022 aż 2 minuty i 51 sekund. Słoweniec finiszował na 7 miejscu i stracił też koszulkę lidera Tour de France. Siedemnasty dojechał najlepszy z Polaków, a więc Rafał Majka, znów podskakując o kilka lokat w klasyfikacji generalnej. 12. etap: Pidcock, Meintjes, Froome Na dwunastym etapie Tour de France najlepszy okazał się Brytyjczyk Tom Pidcock. Specjalista od jazdy przełajowej urwał się kilkuosobowej ucieczce i po kilku kilometrowej solowej akcji, wygrał królewski etap. Drugi na metę wpadł Meintjes, a trzeci doświadczony Chris Froome, który przypomniał o sobie szerszej widowni. Tadej Pogacar kilka razy próbował urwać Vingegaarda, w tym na 2 kilometry przed metą, ale akcja Słoweńca się nie powiodła i pomiędzy dwoma faworytami w klasyfikacji generalnej różnica czasowa się nie zmieniła. Rafał Majka był dzisiaj 21. 13. etap: Pedersen, Wright, Houle Trzynasty etap tak, jak przewidywaliśmy, należał do ucieczki. Na 51 kilometrze etapu uformowała się siedmioosobowa ucieczka, która konsekwentnie powiększała swoją przewagę nad peletonem. Znaleźli się w niej między innymi Mads Pedersen (późniejszy zwycięzca etapu), Filippo Ganna czy Stefan Kung. 12 kilometrów przed metą zaatakować postanowił Mads Pedersen, na którego kole pojechali także Wright i Houle. Ta trójka ostatecznie rozegrała pomiędzy sobą losy 13. etapu Tour de France 2022. Najszybszy na finiszu okazał się Duńczyk Pedersen. Kolejni kolarze (poza wspomnianą trójką) z ucieczki dojechali z 30 sekundową stratą. Liderzy stracili 5 minut i 45 sekund, ale nie doszło do żadnych zmian w czołowej dziesiątce klasyfikacji generalnej. 14. etap: Matthews, Bettiol, Pinot 14. etap Tour de France od początku był niezwykle emocjonujący. Już na początku zawiązywały się ucieczki. Ostatecznie to Australijczyk Michael Matthews okazał się najlepszy na 14. etapie Tour de France 2022. Przed ostatnim podjazdem zaatakował z grupy uciekinierów i wpadł na metę na solo, kilkanaście sekund przed Bettiolem i kilkadziesiąt przed Pinotem. Mocno okrojony peleton rozerwał się na strzępy po ostrym zaciągu Rafała Majki przed ostatnim podjazdem. Ostatecznie Pogacar i Vingegaard pojechali we dwójkę, a mimo wielu prób, Słoweniec nie urwał Belga. Przyjechali na metę razem, blisko 13 minut za Matthewsem. Kilkanaście sekund stracił Thomas, a kilkadziesiąt pozostali kolarze z czołowej dziesiątki klasyfikacji generalnej Tour de France 2022, poza Meintjesem, który nieco podskoczył, gdyż dojechał w ucieczce. 15. etap: Philipsen, Van Aert, Pedersen Choć na 15 etapie Tour de France 2022 swoich sił próbowali uciekinierzy, to ostatecznie najpierw Gougeard, a następnie Benjamin Thomas na 450 metrów przed metą został doścignięty przez peleton. Doszło do sprinterskiej rywalizacji, a najlepiej rozprowadzony został Philipsen. Na drugim miejscu finiszował Van Aert, który zdobył już kolejne w tegorocznym TdF podium. Trzecie miejsce zajął kolejny ze świetnych sprinterów, Mads Pedersen. W generalce oprócz dwóch, dwusekundowych różnic, nis się nie pozmieniało. Vingegaard i Pogacar przyjechali na remis. Choć w pewnym momencie lider wyścigu leżał w kraksie, ale szybko dojechał do peletonu. 16. etap: Houle, Madouas, Woods Bardzo szybko po rozpoczęciu 16. etapu Tour de France 2022 zawiązała się ponad 20-osobowa ucieczka. Przed finałowym podjazdem na solo zaatakował Hugo Houle i to właśnie Kanadyjczyk wygrał pierwszy pirenejski etap Wielkiej Pętli. Jeśli chodzi o Tour de France 2022 klasyfikacja generalna, to nic szczególnego się nie pozmieniało. Vingegaard, Pogacar i Thomas przyjechali na remis. Słoweniec próbował urwać lidera wyścigu, ale na nic zdały się jego próby. Ma jeszcze dwie szanse, żeby zniwelować dużą, ponad 2-minutową stratę do Duńczyka. Z dziesiątki generalki wypadł Mas, a straty ponieśli Yates, Bardet i Pidcock, którzy nie wytrzymali tempa grupki lidera i Pogacara. 17. etap: Pogacar, Vingegaard, McNulty Kapitalną pracę wykonali na 17. etapie Tour de France 2022 pomocnicy Tadeja Pogacara. Słoweńcowi zabrakło jednak sił, żeby zaatakować na finałowym 8-kilometrowym podjeździe. Jadąc w trzyosobowej grupce z McNultym i Vingegaardem zdecydował się na atak dopiero 300 metrów przed metą. Wygrał etap, ale prawdopodobnie klasyfikacja generalna jest już nie do odbicia. Już tylko pech na ostatnim pirenejskim etapie jutro bądź na czasówce mógły pozbawić Vingegaarda zwycięstwa w Tour de France 2022. 18. etap: Vingegaard, Pogacar, Aert 18. etap Tour de France 2022 zakończył się wygraną Jonasa Vingegaarda. Wout van Aert na 4 kilometry przed metą narzucił tempo, którego nie wytrzymał Tadej Pogacar. Zółta koszulka odjechała, a 500 metrów dalej Vingegaard pojechał na solo po etap i umocnienie się w generalce. Warto odnotować, że na 29 km do mety Tadej Pogacar przewrócił się na zjeździe i kto wie, czy nie zadecydowało to o jego słabości w decydujących fragmentach etapu. 19. etap: Laporte, Philipsen, Dainese 19. etap Tour de France 2022 zakończył się wygraną Christophe’a Laporte'a. Francuzi mają więc swoje upragnione zwycięstwo etapowe na tegorocznym TdF. Kolarz grupy Jumbo-Visma zaatakował z peletonu na 1600 metrów przed metą i pierwszy wpadł na kreskę. Sekundę za nim finiszowali Philipsen, Dainese czy Pogacar. Pięć sekund stracił Vingegaard, ale niczego to nie zmieniło w klasyfikacji generalnej Tour de France 2022. 20. etap: Van Aert, Vingegaard, Pogacar Jazda indywidualna na czas zakończyła się wygraną Wouta Van Aerta, który prezentuje na tegorocznym TdF wyborną formę. O 19 sekund wyprzedził Vingegaarda, choć przez długi czas zapowiadało się, że to Duńczyk, który zanotował najlepszy czas na dwóch pomiarach może wygrać czasówkę. Trzecie miejsce ze stratą 27 sekund zajął Tadej Pogacar. Jonas Vingegaard zwycięzcą Tour de France 2022! Klasyfikacja generalna na etapie przyjaźni już się nie zmieni! Tutaj możesz zobaczyć, kiedy następne etapy Tour de France. Tour de France 2022 – wyniki na żywo Poniżej sprawdzisz wyniki na żywo Tour de France.

autor: jerrypl | 2018-05-15, 07:45 | Oceń: Lubię Nie lubię Anuluj (8) | No i dobiega końca kolejna edycja typera ekstraklasy. Przed decydującą kolejką mamy spory ścisk w czołówce, który zwiastuje ogromne emocje! Tradycyjnie dla zwycięzcy przewidziana jest nagroda - miód pitny oraz pocztówka z Warszawy z autografem twórcy typera. Na ten moment prowadzi Nalo27, ma jednak jedynie 2 punkty przewagi nad Iloną Świtajską, która z kolei o dwa oczka wyprzedza Maciulę87. Kolejny punkcik traci Barceloniak11, za nim jest fan sparty Wrocław. 8 punktów do lidera traci Wars123, a 9 Borysek ROW. I tu tak realnie kończy się stawka osób walczących o zwycięstwo, bo strata ósmego w tabeli Arcadiusa wynosi już 12 punktów. Dziewiąty jest R R 25 Toruń. Dziesiątkę uzupełnia moja skromna osoba, jednakże do lidera tracę aż 19 punktów. Proszę o walkę fair play i życzę powodzenia. Klasyfikacja generalna: 1. Nalo27 278 (1 order słoneczka, 9 punktów fair play) 2. Ilona Świtajska 276 (2 ordery słoneczka) 3. Maciula87 274 (1 order słoneczka, 1 punkt fair play) 4. Barceloniak11 273 (4 ordery słoneczka) 5. fan sparty Wrocław 272 (3 ordery słoneczka) 6. Wars123 270 (3 ordery słoneczka, 1 punkt fair play) 7. Borysek ROW 269 (1 order słoneczka, 1 punkt fair play) 8. Arcadius 266 (1 order słoneczka) 9. R R 25 Toruń 263 10. jerrypl 259 (2 ordery słoneczka) dastin 253 (3 ordery słoneczka) semen66 250 (1 order słoneczka, 2 punkty fair play) RAMBO3 249 (2 ordery słoneczka, 1 punkt fair play) Przemek M11 247 (1 order słoneczka) Rick Grimes 246 (2 ordery słoneczka) ORH- 246 (2 ordery słoneczka) Penhal 245 Włókniarz Forever 244 (3 ordery słoneczka) eXpErT 241 niktxxx 239 (1 order słoneczka) rabhadh 238 (2 ordery słoneczka) AM99 236 (5 orderów słoneczka, 1 punkt fair play) Fan Polonia 232 pablo80 231 (1 order słoneczka) pawel88 228 (1 order słoneczka) wislok 222 (1 order słoneczka) wielkarybka 215 Mbembi 212 (5 orderów słoneczka) marcin152 202 (1 order słoneczka) mks89 193 (3 ordery słoneczka) claudia10 171 Lovuś 147 Wiesiek Kamiński 144 (1 order słoneczka) sternick 138 (1 order słoneczka, 2 punkty fair play) Duker 124 ikar 119 Rozpierdek 68 (1 punkt fair play) Forest1997 64 (1 order słoneczka) Diabełxdxd 54 (1 punkt fair play) Madaliński 50 Rotmistrz79 45 Falubaz40 44 (1 order słoneczka) Wojtix 40 Szarold 38 BillyGKM 37 Pempuś 29 BURAK YILMAZ 24 Jankes_RSKZ 22 Koroniarz1973 19 KamSon99 12 jtzg 8 Adrianek80012 6 Andy Iwan 4Ponieważ mamy ostatnią kolejkę, w której odbywają się dwa kluczowe mecze, decydujące o mistrzostwie i spadku to pozwoliłem sobie na umieszczenie dwóch hitów w tej kolejce. Proszę o niepodawanie spóźnionych typów. Powodzenia! 37. kolejka: Grupa mistrzowska: 18:00 Lech Poznań - Legia Warszawa 18:00 Górnik Zabrze - Wisła Kraków 18:00 Jagiellonia Białystok - Wisła Płock 18:00 Korona Kielce - Zagłębie Lubin Grupa spadkowa: 18:00 Arka Gdynia - Śląsk Wrocław 18:00 Piast Gliwice - Bruk-Bet Termalica 18:00 Cracovia - Pogoń Szczecin 18:00 Lechia Gdańsk - Sandecja Nowy SączRycerzyki wiosny: dastin 127 Nalo27 124 Przemek M11 122 Arcadius 120 Wars123 120 fan sparty Wrocław 119 Ilona Świtajska 117 jerrypl 117 Borysek ROW 116 eXpErT 116 marcin152 116 RAMBO3 115 Barceloniak11 114 niktxxx 114 Włókniarz Forever 111 Oceń: Lubię Nie lubię Anuluj (8) |

fot © Katarzyna Niewiadoma ukończyła Women's Tour na trzecim miejscu i z Wielkiej Brytanii wyjeżdża zadowolona przed przygotowaniami do Tour de France Femmes. Niewiadoma na trasie Women's Tour święciła już sukcesy: w 2017 roku wygrała etap i klasyfikację generalną, w 2019 roku wyścig ukończyła jako druga i do swojego palmares dopisała kolejny wygrany etap. Pagórkowate drogi Wielkiej Brytanii w czerwcu odpowiadają jej charakterystyce i zwykle stanowiły pomost między kampanią klasyków a etapówkami w lecie. Po tegorocznym sezonie klasyków, okraszonym drugim miejscem w Brabantse Pijl i piątą pozycją w Amstel Gold Race, Polka sprawiała wrażenie nieco rozczarowanej niższą niż oczekiwaną dyspozycją. Po starcie w Anglii i Walii odczucia są jednak dużo lepsze. Do zwycięstwa zabrakło kilku sekund, a zajęcie trzeciej lokaty jest wyraźnym krokiem w dobrym kierunku przed kolejnymi celami sezonu. Jestem zadowolona z tego, że w końcu czuję się sobą. Po tym, jak zachorowałam na Covida szybko wróciłam do ścigania i wszystko było w porządku, ale po kilku tygodniach dopadło mnie straszne zmęczenie. Czułam się bardzo przetrenowana. Fajnie jest czuć, że znowu mogę się ścigać, być w czołówce, walczyć o zwycięstwo, a nie walczyć o przetrwanie – podkreśliła, uśmiechnięta, w rozmowie z " na mecie ostatniego etapu w Oksfordzie. Jestem szczęśliwa, że mogę znowu być w czołówce. Z drugiej strony, wiadomo, zawsze chce się wygrywać. To, że cały czas jestem gdzieś druga czy trzecia jest dołujące czy frustrujące. Ale wrażenia są pozytywne. fot. Alex Whitehead/ O sekundy na pagórkach Anglii i Walii Tegoroczną edycję kobiecego Wyścigu Dookoła Wielkiej Brytanii otworzyły płaskie etapy w Anglii, a trasa zaczęła sprzyjać specjalistkom od trudnego terenu dopiero czwartego dnia. Na rogach Walii Niewiadoma mogła zafundować swojemu organizmowi porządny sprawdzian formy po okresie odpoczynku i występie w Vuelta a Burgos w Hiszpanii. Na pierwszym walijskim odcinku Polka pokazała, że jest w formie umożliwiającej nawiązanie rywalizacji na wysokim poziomie. Polka wpadła na metę za Grace Brown, a przed Elisą Longo Borghini, a zatem w składzie grupy, która ostatecznie walczyła o podium Women's Tour. Po trzech dniach dla sprinterek czułam, że pagórkowaty teren Walii rozkręci ściganie. Odjechałyśmy na pierwszej górskiej premii i jechałyśmy mocnym tempem przez ostatnią godzinę. Kluczowym punktem było doskoczenie do Grace Brown, kiedy zaatakowała. Widziałam powtórkę sprintu, powinnam była to inaczej rozegrać. W przeciwieństwie do poprzednich sezonów, teraz dysponuję przyspieszeniem na takie finisze. Muszę się tylko nauczyć jak je wykorzystywać – powiedziała w komunikacie prasowym po czwartkowym odcinku. fot. Alex Whitehead/ Piątkowy finisz na Black Mountain z kolei dał Polce szansę sprawdzenia się na kilkukilometrowym podjeździe, choć w końcówce problem z przełożeniami nieco skomplikował sytuację Polki. W końcówce Niewiadoma walczyła za Elisą Longo Borghini, jednak nie zdołała wyprzedzić Włoszki i znów finiszowała jako druga. Na ostatnim podjeździe wiedziałam, że z powodu czołowego wiatru niemożliwe będzie odjechanie. Czekałam na ostatni kilometr, ale niestety miałam trochę problemów w końcówce, przez co finisz był trochę bardziej wymagający. Musiałam po prostu się z tym pogodzić i dać z siebie wszystko. Trochę szkoda, że nie udało mi się zdobyć zwycięstwa etapowego – przyznała. Oksfordzka gonitwa Do sobotniego etapu Women's Tour Niewiadoma przystępowała z zaledwie dwusekundową stratą do liderującej Grace Brown (FDJ Nouvelle-Aquitaine Futuroscope) i drugiej Elisą Longo Borghini (Trek-Segafredo). Płaska trasa nie zachęcała do ataku i sprzyjała sprinterkom. Jedyną możliwość przestawienia układu podium dawały lotne premie i dostępne na nich sekundy bonifikaty, a także, przy dobrym układzie, finisz w Oksfordzie. Niewiadoma na starcie w Chipping Norton sprawiała wrażenie mocno skupionej, jakby miała właśnie szukać swoich szans na lotnych finiszach. Tę teorię potwierdził punkt w Carterton, jednak sekundowa premia za trzecie miejsce za Brown i Audrey Cordon-Ragot (Trek-Segafredo) okazała się niewystarczająca, aby zmienić pozycję Polki w klasyfikacji generalnej. Druga lotna premia padła łupem ucieczki i przed finiszem w Oksfordzie Brown miała trzy sekundy przewagi nad Longo Borghini i Niewiadomą. Mistrzyni Włoch po ataku w finale wywalczyła trzecie miejsce i wygrała wyścig, Niewiadoma finiszowała dwudziesta. Gdy odjechała ucieczka, postawiłyśmy wszystko na to, żeby spróbować wskoczyć na drugie miejsce. Niestety trudno było nam się pozbierać, dwa kilometry przed metą zrobiło się mega chaotycznie i zgubiłyśmy się z dziewczynami. Myślę, że to o wszystkim zadecydowało. Widzieliśmy, jak Trek-Segafredo ładnie doprowadził Elisę do mety. Coś takiego chciałyśmy zrobić, ale się nie udało – powiedziała Polka. Gdy Grace [Brown] wygrała lotną premię myślałyśmy, że klasyfikacja generalna jest przegrana. To, co Elisa zrobiła na mecie było niesamowite i inspirujące. Jest twardzielką – dodała w rozmowie z grupą dziennikarzy na mecie. Po startach w Anglii oczy 27-latki zwracają się ku debiutującemu w kolarskim kalendarzu Tour de France Femmes. Niewiadoma zapowiedziała już po prezentacji trasy w październiku, że jej celem będzie zwycięstwo etapowe. Polka nie wskazała konkretnego odcinka, na którym chciałaby walczyć – wybór szans ma nastąpić po rekonesansie trasy i poszczególnych trudności. Ten z kolei ma nastąpić w ramach krótkiej przerwie w startach, po którym Polkę czeka zgrupowanie wysokogórskie. W ramach treningów przed francuskim wyścigiem najważniejsze mają być dłuższe podjazdy, wymagające ponad 20-minutowego wysiłku. Z etapem na pewno przyjdzie dobre miejsce w klasyfikacji generalnej. Marzeniem byłoby mieć top3, wskoczyć na podium na koniec Touru. Wydaje mi się, że wygrana [etapowa] będzie najlepsza – przyznała. Jeśli znalazłeś w artykule błąd lub literówkę prosimy, daj nam o tym znać zaznaczając błędny fragment tekstu i używając skrótu klawiszy Ctrl+Enter.